Kayıt Ol
Kas 3, 2017
764 Views
2 0

Arda Kalan Şiirimiz…

Written by
İnsan hep özler ya hani çocukluğunu,
Nasıl unutsun ki insan,
En büyük derdinin kırılan oyuncak olduğunu.
En büyük çilesi,
Dört bilyeli arabanın dördüncü bilyesi.
Bugün derman niyetiyle hatırladığı,
O günün en büyük derdi.
Özlemeli insan, o günler karanlığa bürünüp aydınlığa gitti…
Sabah olsa da uyansam, dediğimiz günlerde vardı,
Yalın ayak insan, güneşe selam vermeye koşardı.
Ayağına taş değse, annesi koşar, sarar sarmalardı.
Şimdi yatağımız bile çakıl taşı dolmuş,
Söyle bana kim arayıp sormuş?
**
Menfaat için yanında toplanan insanların en kahbesi,
Hiç binmediği bisiklete binmek için yüzüne gülen aşağı mahallenin bebesi.
Şimdi ruhunu kemirip beslenmek isteyen sırtlan,
Senin arayıpta bulamadığın adam.
Pişen hamurun sıcak reyhası, ve dahası arasındaki taze tereyağı,
Mutluluk için yetip hatta artmıştı.
Şimdi fırınlar senin olsa, sana kalan içindeki yangını…
En kötü kavgamız maçta mızıkçılık yapan ile verilen mücadele,
Kabul etmeyince faul yaptığını, sanırdın ki kıyametten bir sahne.
Şimdi öyle bir kavgamız var ki,
Kardeşin hançeri, kardeşin böğründe.
Korkmadan olur olmaz her şeye ağlardık,
Şimdi, gönlümüze sel bassa bile, sessiz fırtınalarda sakladık.
Hayatta böyle masum, mutlu ve güzel günlerde vardı.
Bir gün karşımıza ‘’hayat’’ diye bir şey çıktı,
Yaşadıkça kaybettik, kazandığımız en masum şeyleri,
Ölünse bile artık geri gelmez, aydınlık geceyle evlendi…
Avatar

Latest posts by Muhammed Melih Konuralp (see all)

Article Tags:
· · · ·
Article Categories:
Şiir

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.