Kitap Gönder
Eki 12, 2018
80 Views
1 0

Teşrinievvel

Written by

Eylülün gözyaşlarında ıslandı bedenlerimiz. Çarpıntılarla gümleyen kalbim aldı aşkını içine her nefeste. Her sözünde bir bulut okşadı yanaklarımı, dudaklarımın kenarından sızdı içime bütün gökyüzü. Masmavi bedenimin,hüzün baharı kendine ev, kalbine Nev bahardı şimdi. Bir his oldun damladın içime, dolaştın tüm damarlarımı. Ağaçlar rengarenk alkış tuttular, biz yüz yüzeydik. Nefeslerimizin havada bıraktığı iz, onları hatırlıyorum gözlerim perdeli. Kirpiklerim inmiyor aşağı hiç bir andan hafızamı mahrum etmemek için. Doyasıya yaşıyorum aşkın gönlüme diktiği incileri. Sevinç gözyaşlarımla suluyorum. Dansa kaldırıyor kalbin kalbimi. Tabi ki kabul ediyorum tek bir kelime dahi edemeden. Şaşıyorum bu kadar sevdayı kaldırmasına gönlümün. Oturmuş seyre dalıyorum. Nefsimin güzelliğini ancak bu karede görebiliyorum. İrademi devre dışı bırakan beynim, kalbime kendi rızasıyla taktırıyor kelepçelerini. Toprağın gülümsediğini hissediyorum. Ellerimde bir güç tutuyorum aşkı iki yakasından ‘razıyım tüm yaralarına ama kurutma kalbimi bir gün terkedipte veda busesiyle. Atmaz artık eskisi gibi, girdin bir kere teslimiz sana, gösterme pişkin yüzünü bize, ağlatma kalbimi kendi içimde.’ Sen benim içim dışım, kolum kanadım, boşluğa sarılmalarım… Boynuna sarıldım en güzel uykularımda. Erimiş bir kar tanesi vedalaşırken güneşle, sen benim içimdeki buzları eritip, sıcacık bir yuva yaptın kendine… Eylülün gözyaşlarında ıslanan bedenimiz ekim güneşinde gözlerimi kamaştırıyor şimdi.

Latest posts by Berfinn Dogrugorur (see all)

Article Categories:
Deneme · Edebiyata Dair

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.