Yağmur yağıyordu yine,
mevsimlerden güzdü.
Sen dönünce yüzünü,
azrail yüzüme güldü.
Kalbim atmadı sanki,
ruhum dünyaya küstü.
Seni gördüğüm ilk andı,
o akşamüstü.
Kimsesizlik değil de,
sensizlik çok üzdü.
“istemiyorum” kelimesi,
en dokunan sözdü.
Bu hüzün bu hasret,
sevdaya bir süstü.
Seni özlemekle meşgulüm,
her akşamüstü.
Tükeniyor sonbaharım,
yapraklarım döküldü.
Kalbime diktiğin her fidan,
birer birer söküldü.
Bırakma yapayalnız beni,
döneceksin altüstü.
Bekliyorum seni gel,
bu akşamüstü.
