Yaktulûke
”Ve kuşku, Onu sanırım Allah yarattı.” Şimdi bir sessizlik kesiyor göğsümü Yarılıyorum ortadan ikiye Toprak eşeleyip, göğsüme dolduruyorum İçim kıyılıyor sanki Kanım simsiyah üstelik tuzlu Ve hissetmeye başlıyorum Yaktulûke! Yaktulûke! Allah’ım, insanlığın sonu benimle…