Bozkurt’un sevdası diyordu bulutların uçsuz bucaksız sokakları,
Her bir hilal ayrı parlıyordu sanki o akşam.
Bir gecenin en ışıklı olduğu vakte denk gelmişti seni öptüğüm zaman,
Ve ben gözlerine bakmaya utanan adam, Bozkurt gibi sevdam.
Bir savaş çığlığı kadar güzeldi sesinin uğultusu,
Ufak bir çocuğun eline aldığı bayrağı göklere çekmesi gibi.
Kılıcının kınından çıkartan er kadar asaletliydi bakışların,
Bir imparatorluğu yerle bir edebilecek kadar keskin.
Savaşın içinde kalan bir atlı gibiydin,
Önüne gelen her bir düşmanı yerle edebilecek kuvvette saçların vardı.
Zırhına değmeye cürret edecek kılıç,
Kılıcına dayanabilecek kalkan yoktu.
Bozkurt’un sevdası diyordu bulutların uçsuz bucaksız sokakları,
Amansız sevdaların adamı değilmiydik zaten biz ?
Turan’ı sevdik, vatanı sevdik Bozkurt gibi sevdik,
Bir Atsız Ata dizesi gibi bekledik ”Mutlak seveceksin beni.”