BUSE
“Anne babam geri gelmeyecek mi?Bu sabah seni,beni öpmedi.”
“Anne babam neden o şeye bindi.”
Susmuştu annesi, belki de o gün hiç konuşmayacaktı.Belki de bir ömür boyu.
Buse annesinin her zaman verdiği ilgiyi o gün görememişti.Sorduğu hiç soruya yanıt alamıyor.Anlam veremiyordu olanlara.Sevdiği herkes ağlıyordu.Neden?.Bilmiyordu nedenini.Çünkü ona kimse neler olduğunu anlatmamıştı.Etrafa bakıyor,çözmeye çalışıyordu.İlk defa gördüğü bir şey omuzlarda geziyordu.Onun ne olduğunu abisine sormuştu.Abisinin söylediklerinden hatırladığı tek şey “Onun içinde babam var.” Olmuştu.Neden koymuşlardı babasını o şeye? Nasıl nefes alacaktı ?
Annesine baktı derin derin.Elini yanağına koydu düşen gözyaşlarını sildi.”Keşke büyük olsaydım.”diye geçirdi aklından.O zaman babasına sorabilecekti o şeyin içindi ne yaptığını.Tutacaktı elinden kaldıracaktı. “Baba hadi kalk .Annemi öp.Her zaman yaptığın şakayı yap.”Seni annenin yanağına konduruyorum.”de. Sonra işe git, gelirken bana çikolata al.” diyecekti.Küçüktü, henüz dört yaşındaydı.Olanları anlayamayacak yaştaydı.
İki hafta önce göreve gitmişti babası.O gün de anlam verememişti babasının gidişine.Babasına masum bir soru sormuştu.O geldi aklına birden.”Baba geri geleceksin değil mi?” Diye sormuştu.Babasının cevabı verdiği cevap onu bir çıkmaza doğru götürüyordu.
“Busem canım kızım.Eğer bir gün seni öpmeden, anneni öpmeden gittiğimi görürsen bilki bir daha geri dönmeyeceğim.Ama sakın üzülme tamam mı? Ben hep seni gittiğim yerden izleyeceğim. Büyüdüğünü, öğretmen olduğunu göreceğim.Sonra sende yanıma geleceksin.Ondan sonra hiç ayrılmayacağız.”
“Ne zaman geleceğim baba?”
“Daha çok var kızım.Ama benim yanıma gelmek istiyorsan.Sabırlı olacaksın.Çalışacaksın ancak o zaman yanıma gelebilirsin.Tamam mı kızım ?.”
“Tamam”
Buse babasının ona söyledikleri aklına geldikçe gözleri dolmaya başladı.Başını annesinin omzuna koydu.Anlamıştı o günün bu gün olduğunu.Babasının bir daha gelmeyeceğini anlamıştı.Gözyaşları bir bir düşmeye başladı.Annesine döndü, düşen saçlarını topladı.
“Anne babam bir daha gelmeyecek değil mi?”
Annesi ne dese boştu.Sadece kafa sallamakla yetindi.
“Biliyorum anne gelmeyecek.Ama üzülme anne olur mu? Babam bana söyledi bizde yanına gidecekmişiz.Ama çok ilerde.Bizi görecekmiş biliyor musun?”
Buse ölümü bilmiyordu.Nasıl bilsin, kimse ona ölümün tanımını yapmamıştı.Sadece babasının gittiğini anlamıştı.Şehitlikte bilmezdi .Vatanıda, bayrağıda.Büyüyünce anlayacaktı her şeyi.Babasının neden gittiğini anlayacak daha çok güçlenecekti.Ama şu andan anladığı tek şey babasının gidişinin herkesi çok üzdüğüydü.
Cihan Aydoğdu
