Ölünün uykusu kadar
Ağır bu yalnızlık.
Ve yalnızın uykusu,
Bir nefes kadar hafif.
Bir nefes ki dokununca ağlayacak.
Ağlayacak sanacak ki yine
Annesi onu kucağına alacak.
Anlayacak annesinin kucağı
Artık kocaman bir tuzak.
Anlayacak bir nefes,
Başka bir nefese
Ne kahraman olabilir ne kurban.
Çocuklar anne, anneler çocuk olduğunda
Zaman, hayat denen bu destana
Bir son yazdığında
Anlayacak.
2 comments
yazdığını bilmiyordum İrem, tebrik ederim kalemine sağlık. :]
Teşekkür ederim canıım, ben de seni ve yazdıklarını görünce çok mutlu oldum 🙂