Ben,
Kirletmemek için yolları
Ayakkabısız gezen sokak çocuğu.
Sen,
Güçlü bir sanrı
Son nefes sözü kadar anılı.
Bir hece kadar yakınız
Bu uzaklık oyununa
Diğerleri dayak yemeden
Ağlamasını taşır göz kapaklarında
Çocuğun, annesinden.
Zamana dokunabilsek aslında
Özlem kalmayacak hiçbir hatıraya
Elimizde hayal kırıklıkları
Elimizde kan
Ölümün nefesi midir bu kokan?
Teninde bebeğin ölü doğan
Sesi de unutmamış hırsızlar
Her insan figüranı oluvermiş ölümün
Alkış tuttukça biz ardından kaybolan her ömrün.
Gayri meşru yalnızlıklarda
Kapıyı çalan
Tanrı misafiri intihar
İzin verdikçe alacaklı hepimizden
Utangaç, ilk aşk kadar
Günahlar geçer film şeridinden
Su döker sevenler gözlerinden
Erken dönsün diye gittiği yerden, giden.
Velhasıl, çıkış yolunu
Bulamadın yine kalbimden
Ayak izlerini takip edip, üstelik
Pek de az olmasına rağmen
Ne gün kıyı sunar muamma
Ve kim, aşk dolu ruhuma
Devrik olsa da bu hayat
Yaşadığımız,
Sadece sonunu baştan okumakla
Anlayamacağız.
18.01.2013
Cemre Bedir
