Bir sümilasyonun içinde her geçen saniye aklımı yitirmeye başlıyorum, insanların o boş bakan suratlarından sıkıldım, benim bir yolum, felsefem, yaşam stilim vardır, insanlar kendi benliklerini hiçe sayıp boktan ideolejileri, isimleri kendi benlikleri haline getirdi, bu dünyada ki yaşamımın son sahnesine kadar kendim için yaşamak istiyorum, sizde öyle yapın, ne olursa olsun, ne engel çıkarsa çıksın karşıma yıkmak istiyorum, sizde deneyin, eğer ki bulunduğumuz konumda mutlu değilsek daha fazla kaybedecek bir şeyimiz olmayacak, daha fazla denemek olduğun konumdan daha intiharsal yaşama biçimi olmayacak, senin ne olduğun umrumda filan değil, bana ne olduğunu değil kendini anlat, benimle anılarını paylaş, bu beni mutlu edecektir, ben bir şeyleri kabul etmek zorunda değilim, evlilik sözleşmesi de imzalamak zorunda değilim ta ki insanlar sevgiyi anlayana kadar, haklı veya haksız olman çok saçma çünkü kendini yoracaksın, yaşamaktan korkma, senin özgürlüğünü kimse yok edemeyecek, seni yargılasalar bile siktir et çünkü kimse aynaya dönüp bakmaz veya bulunmaz hint kumaşı değillerdir, herkes bana ciddiyetsiz gözüyle bakar ama ”diğerleri” gibi küçük ayrıntılarla uğraşmam çünkü bir gün öleceğim, yanlızlığı severim çünkü hayatıma birileri sürekli girer ve beni görmezler, senin yapman gereken benimle geçirdiğin veya geçireceğin anları en doğal halinle yaşaman, ben senden karşılık beklemem çünkü çıkarcılık benim işim değildir, safımdır çünkü bu kötü dünyada yaraları bir de ben deşmek istemem, öldüğüm gün ağlamayı bırakın ve benimle geçirdiğiniz anıları hatırlayıp gülün.
Dijital Çağın Peygamberinden Veda Hutbesi
