Eli cebinde yürüyenler,
Yalnız olmasa da
Gezerler sokak sokak
Hatıralarını;
Aylardan Ağustos’sa
Yalnız hissederler
İç cepte hüzün,
İkindi sonraları.
Neler dönüyor oysa ki
Aynı gökyüzü altında.
Gözlerde eksik etek ümitler,
İplikçi pasajında;
Gülüşler ki çıplak, cenaze bekler.
Hayat diz çökünce ardı sıra
Ufuktaki yalnızlığa ve Eylül;
Peşi sıra, ufukta sonbahar anılır,
Diğer sarkan mevsimler ve
Bir peygamber,
Hüzün vahyedilirken yalnızlığa.
Sayacakmış gibi bakar
Gökteki yıldızlara
Gecenin güzeline denk gelen;
Daha çok sarılır
Şarkı söyleyen dudaklara
İnsan yalnızken.
Ne kadar da yeter insana
Gelen bir kadın sesi
İhtiyaçken.
Ölüm,
Geriye kalan ıslak imza
Hasret hasret
Biten bir taksitten.
Cemre Bedir / 31.07.2014
