Ben şimdi yazmak istiyorum gökyüzüne bakar gibi yazmak umutla yaşamak gibi mesela öyle heyecanla ,bi denizde yüzmek gibi önce üşüyüp ıslanıp sonra alışarak yazmak .Ne zamandır yazmıyorum içim o dışardaki insanlara gösterdiğim boşluk kadar dolu. Nasıl duruyorum öylece bazen ben de anlamıyorum içimdeki dağın alevi sarmışken beni ben nasıl duruyorum
Küçük papatyaların acısı yine sardı içimi .Tamam biliyorum papatyalar toprağa ait ama daha bahar yüzü bile görmemişken toprağın bu açlığı niye. Gök bu kadar güzelken daha oynanacak binlerce oyun oyuncak varken böyle erken gitmenin ne anlamı var. Bir ben kalmışım gibi geriye ( zaten hep ben kalırım geriye ) hissettirmenin ne anlamı var . Siz gitmeseniz çocuklar belki kelebekler konardi üstünüze. Siz kalsaydınız çocuklar ben gitseydim bi seferliğine olmaz mıydı? Ama yine de öperim sizi çocuklar o kar gibi beyaz yapraklarınizdan.
