hep oynamış insanlar

Görünmez aşklar,
Bini bir para…
Suçlu aranırmış,
Hep durduk yere “aşk zamanları”
Aşk anlatılamazmış,
Hissedilmesi günah sayılırmış.
Hem nazar değermiş,
Hem de o zaman, kendisini sevmezmiş insan…
Şehrin birinde, bir kadıncağız yaşarmış.
Acılar yaşarmış içten içe evlendiği ilk günden bu yana.
Özgürlüklere adanmış ruhu, dilinden dolayı esirmiş ailesine.
Haykıramazmış duygularını,
Alışkanlıkları yüzünden… kendini beğenmişliği tek başına kalmasına neden olmuş…
Ve bir gün,
Yine yok yere, kaybedivermiş herşeyi…
Aslında kaybettiği ‘hiç’miş.
Ama gün gelmiş; ‘hiç’ büyümüş içinde…Sokağın birinde, bir adam dolaşırmış.
Kaybolduğu sokaklarda,
Umuda açılan bir kapı ararmış.
Zile basıp kaçanlardan sıkılan insanlara
Kendini anlatma fırsatı bulamamış.
Bir gün açılacak umuduyla beklerken,
Kapı önlerinde geçivermiş ömrü.
O kapı hiç açılmamış.
Bu ülkede;
Duygu; saçmalık,
Tatlı söz; masal gelirmiş.
Duymazdan, görmezden gelmek gelenekmiş.
Sahipsiz bir sürü insan,
Olmayan hayallerin gerçekleşmesini beklermiş.
Hiç inanmamış, hep oynamış insanlar.