Yasakların kalktığı her şafağın gecesinde,
Umut koynuna alır insanı, endişe; tek muhalefet.
Ellerin boş mu döneceksin geri?
Beni affet; bunun adı yalnızlık elbet…
Çek şu saçlarını gözlerimin önünden, kokusu beni kör edecek.
Evet kokusu, kanlı canlı gözlerimin önündeki şehvet.
Kalbime kurduğun tüm tezgâhlar bu gece iflas edecek.
Umutlar yeni bir güne ertelenir tabii fakat vakit çok geç…
Şiirler, şarkılar bol, sensizlik tek.
Beni affet!
Bu şarkının adı, yalnızlık elbet…
