Önemi yoktu dünyadaki varoş kısımlarının
Yaşanan hayatlar parmaklıklar arkasına tıkandı birer birer
Sınırlarını ördüğümüz beyin duvarlarımızda
Yapmaktan korktuklarımızı imkansızın arkasına sığındırdık
Kaybedeciğimizi bildiğimiz halde bir çok şeyi
Sahiplendik çoğu zaman
Nedense sahip çıkmadık hayatlarımız uçuruma sürüklenirken
Resmedilmiş tabloların kopyalarını çizdik her defasında
Aslında kolay bir yaratıcılığın eseriydi
Ya da yaşantılarımızı konu ediniyordu tablolar
Karamsar bakmıyorum hayata ama
Ne yapayım? Sahte gülücükler mi saçayım
Öldürdüğünüz çocuklara
Bitirdiğiniz insanlığa
Bitmek bilmeyen para ve güç savaşlarınıza
Yıllarca savaşı gurur duyulması gereken bir şeymiş gibi okuttunuz kitaplarda
Ben paylaşılamayan toprak için savaşmışım
Çok mu önemli zenginler için bu
Ben ölmüşüm
Yerime yenisi gelir ne de olsa
Yıllarca işlenen bu ağır suç ” yasal ”
Ben savaşmanın karşıtı olduğumdan ” yasadışı ”
Bu yüzden insanlık için diyorum ki vicdan-i redci ol
Beyinleri uyuşturan televizyonları kapatın
Yalan dolu kitapları kapatın
Gidin ve görün gözlerinizle
Tanıyın renkleri, doğayı, sanatı gerçekliğiyle
Fazla denemek bizi öldürmez korkmayın
Sadece göremediğimiz duvarlarla korkutuyorlar bizi
Biz bireyiz, canlıyız, varız, somutuz
Dünyayı mahveden, yasaları yazan çizen, parayı üreten biz
Bunlar bizi yok etmeden
Öyleyse bunları yok edebiliriz
Karamsar filan değilim
Bunları yazarken dans ediyorum
Yapılanları unutmadım ve tepkim çok şiddetli sadece
Sizde yapılanları unutmayın ki
Daha kötü bir dünya da yaşamayalım
