Sabrın sonu selamettir de ben çok geç kalmışlık yaşadım.
Kaybettiklerim önemli değildi de bu seferkinden çok korkarım.
Kazanamazsa kalbim,fethedemezse gönlünü.
Hiç senin olmayanı kaybetmekten korktun mu ?
Saçlarını savuran rüzgara bile sinirlendiğin, elinden bir şey gelmediğinden sustuğun,
Sesinden tebessümünden bakışlarından huzur bulduğun,
Konuşurken heyecandan titreyen ellerini görmesin diye cebinde tuttuğun,
Boğazının düğümlendiği seviyorum diyemediğin, kırılır incinir diye her hareketini yüz kere düşündüğün,
Göremediğin her gün uykusuz kaldığın, belki görürüm diye bütün gün dışarıda dolaştığın,
Bazı geceleri uykusuz kalıp saatlerce kapısında beklediğin, her lafını üstüne alındığın,
Bir gel dese koşarak yanında olacağın,
Git dese kırıklarını toplayıp yol alacağın,yeter ki mutlu olsun dediğin,
Anlamsız gelen hayatta tek anlam bulduğun, cesaretini toparlayamadığın, gururunu hiçe saydığın,
Rüyalarında dahi ona ulaşmaya çalıştığın,
Dünyada bir tek o varmış gibi davrandığın geri kalan her şeye kör baktığın,
Onu bir melek sandığın birisi oldu mu hiç?
İşte benim oldu, sanırım bu yüzden içim bu kadar doluydu…
