Ellerim şiir kokuyor,
Çek içine dizelerimin mahremiyetini.
Edepsizce öp yüreğimin köşesini..
Ey gönlümün kanseri,
Velev ki,
Kirpiklerin azat etmişse gözlerimi.
O vakit,
Çarpar rüzgarın uçurtma çocukları,
Geçmişin çehresine..
Gökkuşağına çalan gözlerin,
Bakişlarınla sevişiyor şehvetle..
Elmacık kemiklerin,
Gebeyken nicedir yağmurlara,
Kıvranır bir şiir gözlerini yazmak için,
Ama nesri olmaz ki yüreğin.
Yazamaz o halde bu esrik ruhu..
Eriyor ruhum,
Nefesinin sıcağında.
Ütopyanda münzevine esir alda,
Şuasız bırakma,
Bu bedevi yolcunu..
Et ve kan olmuş,
Ayrılık türküsü olmuş,
Şairin mahlası olmuş,
Dudaklarda nükte olmuşta,
Aşk olamamış, bu aziz satırlar..
Yaşamın süzgecinden süzüldüm de,
Meşk edemedim, zehrettim kendimi..
Hicran sesinin tınısına mahkum,
Ezgi olup dolar kulağımın deryalarına.
Boğulurum sonra gözyaşlarında..
Dalgalanıyor saçlarında,
Hükmünü yitirmiş afilli mısralar.
Ve mısralar çürüyor,
Aşka hasretle.
Yasemin Gül
