Kitap Gönder
Tem 3, 2014
743 Views
0 0

Adam

Written by

Zamanın birinde bir adam varmış.Narin bir kalbi olan bu adam hayattan bıkmış insanlar onu çok kırıyorlarmış.Biraz da karamsarcaymış bu adam.Hayat karşısında o kadar güçsüzmüş ki artık ufacık bir sıkıntıda dibe batıyormuş.

Bir gün bir hanımefendiyle karşılaşmış.hanımefendinin kanatları yokmuş ama kanatları olanlardan bile daha melekmiş o.Adamın gerçekten canının yandığı, içinin sıkıldığı, yalnızlık çektiği günlerde gelmiş bu hanımefendi.Tutmuş adamı düştüğü yerden kaldırmış.Ona tatlı muhabbetini sunmuş.İyileştirmeye başlamış o adamı.Araları çok iyiymiş.Bu hanımefendinin birden çok adı varmış, adam şaşırırmış bazen hangisini kullanacağını kimi zaman yeşilli, kimi zaman tontiş yanak, kimi zaman prenses dermiş ama en çok da gönlümün şiiri diye seslenebilmek istermiş ona. Aradan zaman geçmiş adam acılarından kurtulmaya başlamış sihirli bir şekilde yeniden hayat dolmuş.Hanımefendinin muhabbeti ona çok tatlı geliyormuş onunlayken zamandan mekandan sıyrılıyormuş adam, adeta kendinden geçiyormuş.Ne de güzel gözleri varmış çay gibi sımsıcak.Onda huzuru bulmuş onu hiç üzmek istemiyormuş.Onu çok seviyormuş fakat hanımefendiye bir türlü diyemiyormuş sevdiğini.Çok korkuyormuş, söylediğinde ya her şey biterse büyü bozulurda hanımefendi giderse diye çok endişeleniyormuş .Emin olamamış hanımefendinin kendisini sevdiğine onun melek fıtratından dolayı herkese böyle davrandığını kendisinin özel olmadığını düşünmüş.Daha önce hiç sevildiğini hissetmemiş ki adam belkide sevildiğine inanmakta güçlük çekmiş.Bu yüzden çok korkmuş, tekrar acılara boğulabilecek kadar güçlü hissetmemiş kendini ama içten içten hep bağlanmış hanımefendiye.

Sonra hanımefendiyi hep merak eder hep özler olmuş.Onu o kadar çok özler olmuş ki konuşurken bile özlemiş.Mesafeleri dert etmemiş.etmemiş. Kalblerinde hissetseler birbirlerini yetermiş.Fiziksel şeyler hep ruhsal şeylerden önemsiz kalırmış onun için. Dokunuşlarıda önemsiz kılmış kalbine dokunmak yeterli kalabilirmiş.Kavuşacaklarına hep inanmış.Allah böyle iki insanı yaratmışken birbirlerine sarılmamaları çok saçma olurmuş.Hep Allah’a güvenmiş adam geceleri gündüzleri ağlamış dua etmiş durmadan.

Bir gün bir şey olmuş hanımefendi bir anda kaybolmuş ortadan adam onu bir daha ne görebilmiş ne de ondan ne bir haber alabilmiş.Adam tekrardan yapayalnız hissetmiş kendini gittikçe derinlere doğru batmaya başlamış hiç durmadan batmış.İstemsiz süzülüyormuş yanaklarından yaşlar.Geçmek bilmiyormuş vakit.Ayrılık çok acı bir şeymiş.Anlam verememiş bu gidişe hani onun için bambaşkaydım hani onun kıymetlisiydim insan kıymetlisini hiç bırakıp gider mi diye, hep düşünmüş.Hayatına girmesinin bir anlamı olmalıymış ama hanımefendi gitmiş, onu öylece bırakıp gitmiş…

Gün gelmiş adam hanımefendinin bir anlık hayaliyle bunları yazar olmuş,gözleri dolar olmuş ama en önemlisi de hanımefendiyi her geçen gün çok çok daha fazla özler ve sever olmuş…

*seviyorsan kimin ne dediğini boş ver,hayatı boyunca kaç kez gerçek aşkı buluyor insan*

 

siirmavisi

İStanbul üni.

Latest posts by siirmavisi (see all)

  • Adam - 3 Temmuz 2014
Article Categories:
Hikaye Öykü

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.