Kayıt Ol
Eyl 8, 2014
1264 Views
0 0

Anlaşılmayan Paragraf

Written by

imagesI9032YD0

Düşünüyordum. Mesela tam sesini duyduğum anda raylara atlasam, kesin ölür müydüm? Yıllardır emek harcadığı şeyi kazanmış olarak evine dönen bir insan için saçma düşünce tabii. Başkalarının güle oynaya gittiği yeri ben taş gibi ifademle selamlamıştım. Sebebini bilmiyorum. Metro gelmek üzere, insanlar daha fazla yaklaşmaya çalışıyor sarı çizgilere. Oturacak yer bulurlarsa mutlu olacaklar çünkü. Hızla geliyor, gözlerimin önünden kayıyor belirsiz metro. Başımı yoksa o mu döndürdü? İnsanlar doluşuyordu, kimse tanımadan. Bir koltuğa yerleşebilmekti amaçları, ayakları yorulmasın. Çabalamadım oturmak için. Biri inerse oturmaya karar verdim ama, şu baş dönmesi haddini aşıyordu. Demirlere tutunarak oturdum boşalan koltuğa.

Karşımda bir anne ve kızı
el ele yolculuk yapıyor. Hayli büyük kız annesinin göğsüne yaslamış başını, çok yakınlar. Şaşırıyorum buna. Acaba hep böyleler mi? Öyle yorgunum ki… Ben de yaslıyorum başımı: anneme değil ama. Ona en son ne zaman başımı yaladım bilmiyorum. Uzaklaşıyoruz zamanla. Ben elimden geleni yaptım buna engel olmak için. Artık çaba sarf etmiyorum. Artık hiçbir şey için çaba sarf etmiyorum. Bu vazgeçiş de ne kadar sürer bilmiyorum. Eğer uzun sürecekse yanımda mecburiyetten duranlar da bırakıp gidecek ama, bunu biliyorum. Gözaltlarımdan anlayan çıkmadı ki beni. Bir görseler, anlayacaklar. Yok yok, şaka. Anlayan falan olmaz. Kimse kimseyi aslında asla anlamaz. Hele beni, yoo, olmaz. Ben bir bilançoyum. Kendi içimde büyük bir isyanım ben. Bu isyanı ancak toprak bastırır. Ben tüm yolları zorladım. Sıra tırpanlı’ da galiba. Onun için kolay zaten. Anlayan anladı. Ben de bir kez daha, metrodan inip ceset gibi kalabalığa karıştım.

Avatar

Latest posts by bohem zombi (see all)

Article Categories:
Anı · Hayata Dair

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.