Ozan Bektas

Düşünceler yargılanıyor parmaklıklar arasında, Rengi solmuş gökyüzünde kaybolmuş özgürlüklerimiz. Ahengini yitiren başaklar gibi çarpışıyoruz, Olgunlaşamadan dökülüyor barışın tohumları. Umutlara açken yarınlarımız, Yarınlar yaratmak kolay mı? Kundaklanmış yüreklerimiz acı içinde olsa…

Az biraz sen varsın bu mısralarda, Satır aralarında gülüşlerin saklı. Bir bir dokunuyor yüreğime, ellerin kadar yumuşak kelimeler. Gözlerin kadar, derin anlamlar yükleniyor üzerine. Büyük senle başlayıp, seninle noktalıyorum cümlemi.…

Düşün şimdi! Fırtınalı bir günde Karadeniz’de sahili, Ağustos ayında Çukurova’da ırgatı, Ve zemheride Erzurum’u düşün! Aynen öyle. Yokluğunda ben…! Ozan Bektaş

Dilim dönmez sevgi sözcüklerine, İstanbul’la da anlatamam ki seni, Üstelik limon bahçelerimizde yok bizim, Eski bir şarkıda bile bulmadım seni ben, Kahretsin, yine cahilliğime veriyorum. Senden bir soru çıkmıyor imtihanlarımda,…