Yüklemiş sırtına umutlarını
Taşımakta ayakkabı boyasını
Ayakkabı boyamaktan iki büklüm olmuş sırtı
Elleri kir pas
Elbiseleri yamalı ayakkabı boyacısı
Şu dünyanın sırtında kim bilir
Belki elli
Belki altmış yıldır yuvarlanmakta
Yaşıtları kahvede oyun oynarken
O,yaşıtlarının ayakkabısını boyamakta
Yoksulluğun eskittiği
Yoksulluğun eksilttiği ayakkabı boyacısı
Yarından pek bir ümidi yok
Tek düşündüğü ekmek parası
Bi elinde boya
Bi elinde fırça
Hayat zorlukları oturmuş sırtına ağırlığınca
Yaşından yorgun
Yaşından bi hayli yaşlı ayakkabı boyacısı
Her geçen yıl ömründen almış bir parça
Yüzünde bırakmış izlerini
Kum taneleri gibi avucunda zaman akmakta
Belkide son kez kapamakta gözlerini
Yaşamaktan yorulan
Yaşamaktan boğulan ayakkabı boyacısı…
-Batuhan AYDIN-
