Ne Kış Geldi Bu Şehire, Ne de Sen Geldin Bu Yüreğe
Biliyor musun Aslında Çok Özeniyorum Şu Elimdeki Kaleme
Onun Kadar Özgür Değilim Ben Onun Kadar Yürekli
Yutkunamıyorum Bazen Can çekişiyor Çoğu Cümle Boğazımda
Susmakla Yetinmek Konuşamamak Ne Kadar Aptalca Dimi
Yaralı Bir Kuş Bile Uçmak İçin Çabalarken Penceremin Önünde
Benim Yapabildiğim Seni Beklemek, O Cam Parçasının Ardında
Birini Beklemek Onu Özlemek Hem de Delicesine
Yüreğe Acı Ama Kulağa Hoş Geliyor Değil mi ?
İnsanlar Konuşuyorlar Mesela Hakkımda, İnsanlar Diyorum
Kendilerini İnsan Sananlar mı Demeleydim Yoksa
Kendi Çapındaki Delikanlılar Hatta Deliğikanlılar Bile
Adamlığımı Sorguluyor Aynaya Bakmadan, Biraz Olsun Düşünmeden
Konuşuyor İnsanlar Sadece Konuşuyorlar
İşte Bu Yüzden Susuyorum Belki de Konuşmak Ucuzlaştı Çünkü
Ben Yazıyorum Okunmak Ya da Anlaşılmak Değil Derdim
Yoksa Küfürler Edip Cinselliği Anlatırdım Bu Beyaz Temiz Kağıda
Rahatlıyorum Ufak ve Kısa Sürelide Olsa Bir Mutluluk Kaplıyor İçimi
Senin Bensiz Hep Olduğun Gibi Mesela
Senden Son Bir İstediğim Var Bırak Konuşsunlar Onlar
Ama Sen Hep Sus, Kimseye Söyleme Beni Hiç Sevmediğini
Hatta Bana Bile …
