Bir hilal vaktini bekledim sensiz gece yarılarında.
Sessizce saydım…
Tam onbeş dolunay gün batımlarında…
Büyüsüne inanmıştım, bir nisan akşamıydı işte…
Ağırlığınca taşlar bula bula sevişlerime,
Bir ev yaptım şimdilerde yüreğimdekilerle.
İnançlarım, bekleyişlerim eski hatıralarım köşelerde…
Isınmak bilmiyor temmuzda bile.
Kandili titrek taş evimde bekliyorum gecelerce…
Abdülkadir Y.
BEKLEYİŞ
