Öyle bir yola çıkmışım ki haberim yok. Meğer bol yokuş ve uçurumun olduğu bir yolmuş , düşe düşe biteremedim bu yolu. Her yerime dikenler battı, yaralandı , kanadı . Ama yol hala bitmedi.Bazen diyorum ki bırak, bırak kendini boşluğa bitsin gitsin.Ama çoğu zaman yolun çoğunu gittiğimi fark ediyorum ve en dipte ne var onu merak ediyorum. Ve bu merak beni kamçıladığı için , bu haldeyim, kanlar içindeyim.Zamanla acılara direncimiz artar daha az hissetmeye başlarız ya..Tam azalıyo böyle, sonra daha sert düşüyorum ve bakıyorum yine ağlıyorum.Belki de hiçbir zaman o dibe ulaşamayacağım,yaralanıp durmaya devam edeceğim. Düşerken , bir an başımı kaldırıyorum ve orada gökyüzünü gördüğüm an içimde bir şeyler oluyo.Bırakma diyorum bırakma bak gökyüzü ne güzel.Her şey kötü olamaz ,diyorum . Ama duramıyorum hala düşmeye devam ediyorum.Sonra bi an yanımda güvendiğim insanların olduğunu görüyorum.Hissetmek istiyorum,hissediyorum . Ama tutamıyorum,tutunamıyorum.Korkuyorum bir şey olursa diye..Aslında tutunacak bir şey bulmaya da korkuyorum galiba..En sonunda da diyorum ki; neyse boşver düşmeye devam et ,belki bi yerde bi dala çarparsın durursun,belki de düşmek daha güzeldir..
belki de düşmek daha güzeldir
