O kadar üzülüyordum ki…Kalbim öylesine acıyordu ki gülüyordum.Bazen düşünüyorum, artık bir şeylerden mutlu olmam gerektiğini,nasıl olsa toprakla kucaklaşıp çürüyeceğimi.Ve istiyordum da her şeyi unutmak,herkesi.Kendime bir bakıyorum.Öylesine hissiz ve keder yüklü ki içim tek yapabildiğim düşünmek.Kimseyi üzmek istemiyorum ama anlamıyorlar bu ben değilim.Ben her gece kabuslarımın tepesinde anlatamadığım acılarla birlikteyim.Uyumak istemiyorum.Sürekli hayatın ipini kesip kendimi orada asmak istiyorum.Normale dönemedim.Hiç bir şey bana mutluluk vermiyor.Kendimi tek bir noktaya dalmaktan ve ağlamamak için tırnaklarımı etime geçirmekten alıkoyamıyorum.İnsanlar ve içinde bulunduğum toplum beni iyileştirmiyor.Zihnimde yarattığım hiç bir şeyi anlatamıyorum.Ama inanın görüyorum.Karanlıkta gördüğüm her şeye dokunuyor ve hissediyorum.Ve biliyorum öldüğümüzde bizden geriye kalan tek şey kemiklerle harmanlaşıp sembolleşen bir taş ve üzerinde yazan tarih olacak.Tek bir insanı düşünüyorum ve içimi acıtıyor onun her gün benden aldığı nefes.Bu yüzdendir ciğerlerime verdiğim tahribatın nedeni.Kimsenin bir şey bildiği yok bende bilmiyorum.Kendim adına hiç bir gerçeği bilmiyorum.Büyük bir yalanın ortasında gibiyim.Ama kaldıramıyorum.Çünkü tek başıma taşıdığım her bir acıda tüm organlarım işlevini yitirdi ve kalbim damarlarıma hüzün pompaladı.
Herkes gibi olmak istiyorum.Eksik kalmak yüzüme sahte bir gülümseme olarak yansıyor ve insanların mutlu olduğumu düşünmeleri bana haz veriyor.Kimseye acımı sıçratmak ve dillerini yakmak istemiyorum.Bırakıyorum böyle kalsın.Beni böyle bilsinler.Aileler çocuklarına sarılıyor ve ben başımı önüme eğiyorum.Sanki benden rahatsız olacaklarmış da bir daha sarılmayacaklarmış gibi.Tuhaf biliyorum ama böyle hissediyorum.Şiddeti gördüm,öfkeyi gördüm,hayali gördüm,sevinci gördüm,umudu gördüm ve umudun nasıl tek bir dokunuşla paramparça olduğunu gördüm.Daha çocukken hepsini hissediyordum.İnsanların tüm acısı beni yakıyordu ve kendi üzüntülerim o alevin ortasında daha da güçleniyordu.Bana bencil olduğumu söylemeyin.Dudaklarımın arasından süzülen her bir dua da benim gibi olmamanızı istedim.Hep olmadığım biri gibi suçlandım ve tüm kötülerle aynı idama tabi tutuldum.Artık ne yapmam gerektiğini biliyorum.Bundan sonrası için öğüttüğüm her bir emeği kendim için yapacağım.İyi olmak için.Yarattığınız tüm muhtaçlık ve öfkeden uzak olmak için.İçimde her bir göz yaşıyla filizlenen ne varsa söylediklerinizle bir tohum da siz ekiyorsunuz.Acıdan bir orman oluştu yüreğimde.Ağlamak kaçınılmaz.Tek isteğim bir nebze ne hissettiğimi anlayın.Çünkü ben hiç göründüğünüz gibi olmadım.Gülümseyen bir maskenin ardında göz yaşlarımı seyrettim.
Yaşamaya değil uykuya aç gözlerim.
Öldür beni
Sonsuz acıya yumayım gözlerimi.
İyi olmak için.
