Hani olur ya sol tarafında sanki kocaman bir delik açılmış gibi…. Sanki ölüyüm, sanki yokum bu dünyada, sanki her gün ölecekmişim gibi… Özlüyorum be kadın. Tenini, dokunuşunu ve gülüşünü, hissedişlerimizi özlüyorum. Her gün uyanınca ağlamaktan, belki biraz ağlamaklı olmaktan; her gün uyanınca yine mi uyandım demekten, belki biraz tamahkar. Soruyorlar neyin var diye verecek tek bir cevabım oluyor. Neyim var ki ? Ve ben diyorum ki bilmem kaç gün oldu gidişinin ardından. Aslında biliyorum. Tam tamına iki asır. Ve bir Cem Adrian melodisi yankılanıyor kulaklarımda. ” Kan revan içindeyim “