baktığın an, anlam kazanıyor tüm şehir,
o puslu duvarlar kendinden utanıyor..
rengarenk açan çiçekler sarıyor dört bir yanını,
ellerin bir kelebeğin çaresizliğine üzülüyor,
sarıp sarmalıyor o kelebeği,
bakıyorsun gözlerine, en derinine iniyorsun..
kayboluyorsun kelebekle gökyüzünde,
bir gününün olduğunu biliyorsun kelebeğin,
ama kelebeğin gözleri..
senin bakışlarında hayat bulmaya başlıyor..
eline alıyorsun kelebeği,
bir gün geçiyor,
kelebek ölmüyor..
kelebek gülüyor,gülüyor..
Cantuğ Canpolat
