Hep yanlış düşünen koca bir aptaldan başka hiçbir şey değilim. Oysa bilmem gerekir ki; birilerinin eksikliğini başkalarının eksikliğiyle doldurmanın imkanı yok. Herkes kendi eksikliği kadar var. Birilerini unutma istencinin, başka birilerini yerine koyarak olacağı kanısını taşımak yürekte, aptallıktan ibarettir. Doğruyu söylemek gerekirse – tabii benim doğrum- herkes ayrı deşiyor kalbi, herkes açtığı yaraya kendi mührünü basıyor ya da kendi mührüyle yara açıyor.
Bazı insanların olmayışına sevinmek mümkünken bazılarının yokluğunda nefes almak bile eziyet. Onun için her olmayış kötü diyemem, isyan edemem.
her yaranın anlamı vardır yürekte ve olmalıdır da. Her yara tecrübe sayılmalı aslında. Hiçbiri aynı etkiyi göstermez belki. Kimi yaralar çabuk onarılır, kimilerine yara bile denemez, kimileri ölüm sebebi olur, kimileri de ölene kadar kalbi kanatır durur. Her yara, her yürekte de aynı olmaz sonuçta.
Velhasıl-ı kelam herkes kendisi kadar boşluk bırakır hayatımızda ve bu boşluğun birlikte geçirdiğiniz süreyle hiç ilgisi yoktur inanın.
Kalbinizi söküp alan biri varsa, sizde boşluğa yer bırakmamışsa, artık kalbinizin yerini bir boşluk aldıysa eyvallah anladınız beni. Yoksa yine eyvallah ama anlayamazsınız beni.
Hadi selametle.
