Kayıt Ol
Ara 30, 2018
141 Views
0 0

Çiçek

Written by

daha yeni çıkmıştı topraktan,
kücük masum bir çiçekti…
bilemezdi neler geçecek başından,
üzülmek kaderindeydi…
kaderini başkası yazmıştı,
en çok da buydu canını acıtan…

kopardılar o çiçeği, ayırdılar topraktan,
koydular bir saksıya, “büyü” dediler ona…
çiçek toprağa hasret,
güneşi izlerdi cam kenarından…
saksıdaki çiçek büyüdü elbet,
lakin “o” hala toprağa hasret…

ne güzeldi öyle dokunmaya kıyamazdın,
ama dokundular, kırdılar onu maalesef…
sonra bir gün kırdı camını, kaçtı o çiçek,
yapraklarıyla kuş gibi uçtu güneşe
ve en sonunda konuverdi toprağa..
saldı tekrar köklerini,
gözyaşlarıyla suladı kendini..

o hala güzel bir çiçek,
ama kokusunda hüzün var…
yine de güneşe çok yakın
yine de toprakla bir bütün..
artık kimse onu koparamaz,
kimse onu üzemez…

huseyin can

huseyin can

Kafasına göre takılan biri...
huseyin can

Latest posts by huseyin can (see all)

Article Categories:
Şiir

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.