Düsünceler beynini kemiriyorken, etrafa sactıgın anlamsız gülüslerin altında yatan gercekligi fark eden kimse olmuyor. Biri dahi gelip de “nicin duvarlar örüyorsun etrafına” demiyor. Anlamıyorlar. Anlatamıyorsun. Rüzgarın akısıyla savrulurken bir basınasın. Seni o bosluktan cekip alacak, seni kurtaracak bir el yok. Perisan haldesin. Bitiksin. Sessiz cıglıklarını senden baska duyan kimse yok. Haykırmak istiyorsun. Anlamıyorlar..
depresif II
