DERKEN
Demlenmiş ellerinden içiyorum yalnızlığı
Ufak bir heyecan tıkırdıyor yüreğimde
Huylandığımı hissediyorum, başım titrek
Elim cebime gidiyor fark ediyorum
Birkaç bozukluk çıkıyor ellerimden
Ellerim çıkıyor cebimden
Şakaklarımda dağılan rüzgardan alıyorum haberini
Kalkıyorum yerimden
Kalbimin sokaklarında ölen kuşlardan soruyorum
Kapı eşiğine oturan bir kadına
Yeni işten çıkmış bir adama
Bakarken, gece düşüyor gözlerime
Gözlerim gecenin rahminde külleniyor
Son nefesimden tutuklanıyorum
Şiir yazmıyorum inan bana! Yaşıyorum
Derken; vitrinlerde kendim oluyorum
Yakası geçmeyen bir kazak gibi
Vantuz ellerde hışma uğrayarak
Biraz daha sokuluyorum sana
O sıra; gözlerim tekmeliyor karanlığı
Redingotlu bir uğultu damlıyor yeryüzüne
Yüzüme çarpıyor, fark ediyorum
Geçiyorum az ilerdeki kalabalığı
Derken; heceliyorum kendi kendime
Merhaba!
Aşkı tende arayanlar
Sirenlere şarkı yazdıranlar, merhaba!
Fevkalbeşere teslim olan yeryüzü !
Derken;
Esmer bir çocuk takılıyor peşime
Henüz on birinde, beyaz gömleğiyle
Siyah hırkasında kalıyor gözlerim
Geçiyoruz beşerden uzak bir diyara
Bize ayrılmış bir bankta son buluyor
Pencere tarafı lütfen dediğimiz yolculuğumuz
Demlenmiş ellerinden içiyorum yalnızlığı
Ufak bir heyecan tıkırdıyor yüreğimde
Diyorum kendi kendime, sessizce
Bizim oğlumuz olabilirdi diye…
