Kayıt Ol
Oca 24, 2018
453 Views
0 0

DERKEN

Written by

DERKEN

 

Demlenmiş ellerinden içiyorum yalnızlığı

Ufak bir heyecan tıkırdıyor yüreğimde

Huylandığımı hissediyorum, başım titrek

Elim cebime gidiyor fark ediyorum

Birkaç bozukluk çıkıyor ellerimden

Ellerim çıkıyor cebimden

Şakaklarımda dağılan rüzgardan alıyorum haberini

Kalkıyorum yerimden

Kalbimin sokaklarında ölen kuşlardan soruyorum

Kapı eşiğine oturan bir kadına

Yeni işten çıkmış bir adama

Bakarken, gece düşüyor gözlerime

Gözlerim gecenin rahminde külleniyor

Son nefesimden tutuklanıyorum

Şiir yazmıyorum inan bana! Yaşıyorum

Derken; vitrinlerde kendim oluyorum

Yakası geçmeyen bir kazak gibi

Vantuz ellerde hışma uğrayarak

Biraz daha sokuluyorum sana

O sıra; gözlerim tekmeliyor karanlığı

Redingotlu bir uğultu damlıyor yeryüzüne

Yüzüme çarpıyor, fark ediyorum

Geçiyorum az ilerdeki kalabalığı

Derken; heceliyorum kendi kendime

 

Merhaba!

Aşkı tende arayanlar

Sirenlere şarkı yazdıranlar, merhaba!

Fevkalbeşere teslim olan yeryüzü !

 

Derken;

Esmer bir çocuk takılıyor peşime

Henüz on birinde, beyaz gömleğiyle

Siyah hırkasında kalıyor gözlerim

Geçiyoruz beşerden uzak bir diyara

Bize ayrılmış bir bankta son buluyor

Pencere tarafı lütfen dediğimiz yolculuğumuz

Demlenmiş ellerinden içiyorum yalnızlığı

Ufak bir heyecan tıkırdıyor yüreğimde

Diyorum kendi kendime, sessizce

Bizim oğlumuz olabilirdi diye…

Avatar

Latest posts by İbrahim Kaya (see all)

Article Categories:
Şiir

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.