“Ekmek” Kavgası

Ben memur çocuğuyum abiler,

Bilirim ekmeğimi paylaşmasını,

Her daim ezilenin elinden tutmayı.

Biz baba ocağında böyle gördük.

Hor görmedim tek bir insan evladını.

Bilirim ne acı olduğunu.

Ben de hor görüldüm, çünkü memur çocuğuydum abiler.

“Hayatta en büyük kavga ekmek içindir.” derdi babam.

Peki ya al çocuk kanı içmek,

Hem de evine ekmek götüren çocuğun kanını,

O da mı ekmek kavgası?

Ben canilikten, adam öldürmekten anlamam,

Öğretmedi bana babam, o da bilmezdi zaten.

Memur çocuğuyum ben abiler,

Söyleyin nedir ekmek kavgası?

Eğer Eskişehir’de  dayaktan gebertmekse gencecik delikanlıyı,

Kızılay Meydanında alnının çatından vurmaksa umut tulumlu işçiyi,

Onlarca çocuk kanını zalimce içmekse kahkahalarla,

Alın abiler,

Benim ekmeğim sizin olsun,

Bitsin bu zulüm,

Ben aç da uyurum.

Çünkü ben memur çocuğuyum abiler,

Anlamam böyle işlerden.

Nur Uzundikme