Estel
Aşktan yılmış yüreğime hayat üfleyen
Bu parlak gözlerin sahibi de kimdir ?
Içimde küllenmiş ateşle birlikte
Ucu görünmez hoyrat yokuşlarda
Ruhumda tutsak ettiğim bir umut…
O sen misin yoksa ?
Helios’un yeryüzünü kırbaçladığı vakitlerden,
Serin,yumuşacık bir bahar yelini düşleyen sefil…
Işte onun ben olduğuma şüphe var mıdır ?
Zaman ve aşkın acımasızlığına inat,
Cennet kadar parlak,
Tanrıçalar kadar merhametli
Akşamyıldızım…
Derin gecenin soluk gözlerimden akan yakamozlarısın sen.
Bakışlarım bir sihirle örtülmemişse bu sensin.
Tıpkı sessiz
Ve beklenmedik bir rüya gibi…
Parmak uçlarında umut dolu
Bir aşk serüveni…
Ve nihayetinde leydim
Umudun en derin geceden
Daha uçsuz bir huzura intikali…
