evinin bahçesinden öylece sebepsiz kaçmış kediler gibi dolanıyorum sokakta amaçsızım bunun farkına vardıkça içimi önce bir sıkıntı sonra tarif edilmez bir huzur kaplıyor bana verilmiş bir ömür istediğim gibi kullanmak hakkım diyorum kestirip atıyorum sesini çıkaramıyor içimdeki cüceler.
insanların hızına oldum olası yetişmekte güçlük çekiyorum çoğu zaman yetişemiyorum onlarda arkalarına bakmıyor bazı şeyleri anlamak için feda edilmesi gerekenler anlayacağıma değmiyor çok sonra anlıyorum çok zaman pişman oluyorum. unutmak fiiline bu kadar derin anlamı yükleyen bir zihne sahip olduğum için o anlama katkıda bulunan yüzlerce film yüzlerce kitap olduğu için -sağlam bir kale sayılır uykusuz geçiriyorum bazı geceleri. kahvemde şekeri azaltıyorum artık günden güne hayattan daha fazla tat almayı bekliyorum mucizelere tanıklık etmek istemiyorum onları yaşamak istiyorum ah tanrım fazla mı sessiz konuşuyorum fazla mı uzaktayım sana. beni önce affet tanrım sonra bir mucize her türlüsü kabul bir tırtıl kozasının içince yaşamaya bile razıyım ama mucize tırtılın kelebek olması değil mi tanrım. fazlaca istekte bulunuyorum işte böyle geceleri bozuk plak gibi kendini tekrarlayıp duran sarhoşlara benziyorum keşke onlar gibi umarsızca gülebilsemde. sarhoşken mutluysa insan sorun dünya değil biraz diğer insanlarda ve hepimiz o diğeriz aslında. cümlenin sonu dünyayı değiştirmeye kendinden başlamalı insan diye bitmeli türkçenin test sorularına göre. hayatın çoktan şeçmeli ihtimalleri sadece o kağıtlarda rastladı bana diğer hepsi tokat gibi indi suratıma. yeni biçilmiş yemyeşil bahçeler gibi sevimliliğimi yitirip bütün gizlediklerimi açığa çıkardım öyle anlarda insanlar yakınlaşırken yakınlaşması da gerekirken -yakınlaşılan ben oluyorum ben dahada uzaklaştım dibe doğru bir yolculuğa başlamıştım hergün daha da emin oluyordum buna. yakamdan tutup bu senin hayatın söylediklerini unutma diyecek birini arıyordum belkide mucizenin ta kendisini.
ama gücüm yoktu hazırlıksız yakalanmıştım ben dünyaya havanaysa bahçesinde doğan zebra kadar. çıkıp koşmak isteyemiyordum bilmiyordum ama içimde bir şeyler her zaman hareket halindeydi bana beni hatırlatmak için. işe yaramadı dahada güçlü yaptı bu beni ona karşı kulağıma fısıldayan şeytan adını verdim içimdeki sese. o aldırış etmedi bende şeytana uymadım. rezil hayatımda ziyan olmaktayım. ipini koparmış bir uçurtma olmaktı niyetim oysa mevsimsel göçlere aldırmayan kendini başına bir albatros. olmadı. aslında hala kendi başımayım ellerimden bağlanıp olduğum yere çivilendiğimi saymazsak.
siz siz olun içinizdeki sese kulak verin içinizde şeytan sizden cesur sizden cüretkar sizden umutlu sizden akıllı ve asla sizden umudunu kesmez vede en önemlisi oda sizsiniz ikizinizi tanıyın çok uyuyun az konuşun çok okuyun az yorum yapın çok aşık olun az vazgeçin ve tavsiyelerime uyun dünyanın size oynadığı oyunu bozun. kendi ayrı dünyanıza çıkın yani su akar siz yolunuzu bulun….
gece nöbeti*
