Yakınmamın sebebini anlayamadılar, kelimesi kelimesine anlatmama rağmen, haklılık hususunda da onların üzerine yoktu zaten. İstemeden karamsarlığın boyunduruğu altında kalmış bir muhacir misali karanlığa gömüldüm. Velev ki etmedim sitem! Onlar asla kedere düşmemek için verdiğim çabayı göremediler, halbuki yaşamımı sarmışken matem. Hüzünle saklambaç oynamayı öğrendim bu yüzden, ters köşe yapardım hüzne, beni bulacaksa madem az da olsa eğlenmek isterdim. Cidden ben epeydir hiç eğlenmedim! Belki gözü bile doyan insan olmuştur, ancak ben her zaman sevgiye aç kaldım. Kim bilir belki de çığ gibi büyüdü içimde boşluğu. Hislerim zedelenmiş gibi.. bilemiyorum ya da değildir, çünkü tam olarak hissedemiyorum.
Göçemeyenler
