Gönül Meyhanesi
Gel be dostum,
Kap bir kadeh sen de
Otur şöyle
İçmek serbest gönül meyhanemde
Ne içelim?
Vazgeçenleri mi?
Sözünü tutmayanları mı?
Çocuk öldüren savaşları mı?
İyisi mi sen bize
Büyük bir aşk şarabı
Bir şişe de dönmeyenlerden ver
İkisi çarpar adamı
Bilirim
Çarpılmamış yerimiz mi kalmış sanki
Adı üstünde dostum
Dönmeyenler
Kimi ölmüştür,kimi gitmiştir
Kimi bilinmez
Kimi saadet yuvasını başkasıyla dikmiştir
Dönmezler
Hani olduk ve olmadık yerde
Sen anlayamadan içinde açar gedik
Kalabalıklar yalnızlaşır o an gözünde
Seni durgun gören sorar
Noldu,hasta mısın
O an mahsun bakışını kaldırır bakarsın
Açarsın ağzını
Dökülmez kelimeler
Yok bir şey der susarsın
Çok da umrundadır ya karşındakinin
Tamam der
Susarsın
Zaten konuşmak neye yarar ki
Gelenler gider buna alıştın dostum
Bir de gidenler gelse
Gelmezler
Onlar gelmezler
Sen içersin
Çalışır durur gönül meyhanem
Sabah akşam içersin
Sonunda dolarsın
Bir müsveddeye bir iki kelam karalarsın
Boşalan yeri yine şarapla yamarsın
Çıkmaz çünkü
Ne aklından ne kalbinden
Yüzsüz yüzsüz dönmezler bir de
Ah dersin
Döneceğini bilsem beklemez miyim
Gönül meyhanemin ahalisinden
Bir ses yükselir
Döneceği bilinse herkes beklerdi
Öyle ya baksana şu meyhaneye
Kahrolarcasına içer burada insan
Sonra bekler sevdiğini
Çekip kurtarsın onu buradan diye
Baksana şu meyhaneye
Orada burada sızanları
Görüyor musun
Onlar sızmadılar dostum
Onlar beklerken içtiler
İçtikçe öldüler
Yığılıp kaldılar masaya
Şimdi iyi ver kararını
Kim bilir gelir belki
Ama bekleyeceksen
İçeceksin bu mezarlık meyhanesinde
Korkarım dersen kaçacaksın ardına bakmadan
İyi düşün
Buraya sevilen ender gelir
Azdır buradan sağlam çıkan
Bakma sağlam dediğime
Çıkanların kaçı tek parçaydı
Bilir misin ?
Hiçbiri..
Şah’si
