”Gökyüzü gibi bir şey bu çocukluk / Hiç bir yere gitmiyor…”
EdipCansever
Gitmesin. Bitmesin çocukluk, bitmesin. Bitmesin ki anneler gitmesin, babaların sevgisi bitmesin.
Çocuk olalım, çocuk olalım ki ; hayallerin, oyunların gerçek yüzünü göremeyelim, acılarımız bastrımasın şafak vaktinde, boğazımız düğümlenmesin gece olunca, herkes uyuyunca..
Çocuk olalım, çocuk olalım ki ; aşık olalım yeniden, tek kavgamız korkularımızdan olsun. Ancak; kaybetme korkusundan. Birbirimizi kaybetmekten korkalım, hayır, hayır! Sevmekten, sevilmekten değil, kaybetmekten korkalım.
Çocuk olalım, çocuk olalım ki; aşkımızın bittiği yerde, nefretimiz başlamasın, sevgimiz başlasın. Sevgimiz bitince de, yine unutmuş olmayalım o aşkı, artık düşünmesek bile, hala seviyor olalım.
Çocuk olalım ki; oyunlar oynayalım bir gün biteceğini; artık oynamak istemeyeceğimizi bilmeden, hayaller kuralım; hüsrana uğrayacağmızı umursamadan, gerçekleri görmeyelim; bu hayatta her şey oyunumuz olsun ve gerçeklerin acısını yaşamayalım kalbimizde.
Büyümeyelim, büyümeyelim ki, güneş battığında, gerçekler doğmasın…
