Kayıt Ol
Eyl 1, 2014
1216 Views
0 0

Hala Umut Var; Çünkü Yaşıyorum.

Written by

Uzun bir aradan sonra evden çıktım, köye gitmeye karar verdim. Birkaç haftadır hiçbir şey yapmak istemiyordum. Köye gidip biraz dinlenmek, dinlenmekten çok “nefes almak” istedim. (Burada tekrar hatırlamak, anlatmak istemediğim -benim için- çok büyük bir değişiklik yaptım hayatımda.)
Durağa geldiğimde otobüsün çıkmasana yarım saat vardı. Boş bir bank bulup oturdum. Biraz etrafıma bakındım, çeşit çeşit insanlar. Kahkaha atanlar, cinayet işlemiş gibi yürüyenler, şişmanlar, güzeller, inançlılar, deliler… Ve ben. Biraz üzgün, biraz kırgın, biraz dalgın, biraz mutsuz; ben.
Uzaktan siren sesi çalındı kulağıma, dönüp ambulansın geldiği yöne baktım, bir süre bekledim. Sonra arabaların sağa-sola çekilerek yol verdiğini gördüm. Evet, ambulans belki de ölmek üzere olan bir hastayı taşıyordu. Belki bir insanın son nefesini taşıyordu, son kez bir kadını düşünen bir hastayı. Bir babayı taşıyordu, bir kocayı, bir arkadaşı. Bu kadar kişinin yakını olduğu halde onun yerine kimse ölmüyordu. Çünkü kimsenin yerine ölünmüyor.
Bir ara öldüğümü düşündüm.
Ölmek üzere olduğunu bilmek nasıl bir duygu acaba?
Kapattım gözlerimi “hass*ktir lan!” dedim, benimki de dert mi? Yoldan geçen kızın kusursuz dolgun göğüslerine baktım. Güldüm. Üzülmeye gerek yok, yeni başlangıçlar yapabilirim. Hala yaşıyorum.

Avatar

Latest posts by yunus başyiğit (see all)

Article Categories:
Hayata Dair

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.