Uzanmışım yatağıma
Sokak lambası aydınlatırken odayı
Bir üstad şiiri okuyorum
Ayışığı çarpıyor gözlerime
Bakmıyorum, bakamıyorum
Bakmakta istemiyorum zaten
Çünkü bakınca aya
Bir tiyatro sahnesi sergileniyor
İçinde bolca hüzün,
Terk ediyor insanlar birbirini
Onulmaz yaralar açılıyor gönüllerde.
Saatin tik tak sesleri,
Dem vuruyor yalnızlığa
Hayat denen bu roman sayfası
Her satırı cinayet kokuyor
Her insan katil
Tik taklar travma sebebi
Aklının alabildiğine suçlu dakikalar
Her an bir çığlık duyuyorum
Durmadan koşmak istersin ya
Koşamazsın
Yazgı böyledir, zoraki durmak
Öyle ya madem
Madem durmak zorundasın
Bileceksin duracağın yeri
Şiir dert anlatmaksa
Ben dertli bir şairim
Kalemim acılarıma ortak
Kalbimden geçen şeyler ise
Kağıdım için harika bir durak
