‘Kaç yaşında olursan ol, hayat hep kısadır.’ demişti ölüm döşeğindeki dedem. Hayatının hep koşuşturmalarla dolu olduğunu, hayatta istediği herşeyi yaptığını ve hayallerini hep gerçekleştirdiğini biliyordum. Tüm bunlara rağmen şu an ölüm döşeğindeydi. Öleceğini anladığından olsa gerek bana küçük bir tebessüm etti ve ‘Gençsin, hayatında daha yapman gereken çok şey var. Seni çok şey bekliyor.’dedi.Evet,ölüm için oldukça gençtim. Daha bitirmem gereken senaryolar, tutmam gereken eller beni bekliyordu. Galiba benim hayallerim hep bekliyordu diye düşündüm ve dedem devam etti yarım kalan cümlesine.’Hayatın boyunca karşına ne çıkarsa çıksın, hangi şartlarda olursan ol, insanlığından ödün verme. Sana güvenen birini asla yarı yolda bırakma’ dedi. Aklıma sevdiğim kadınlar ve gereksiz ayrılmalarım geldi. Başıma önüme eğdim.Sonuçta bana güvenen ve benimle bir ömür yaşamayı göze alan kadınlardı ve ben hepsini yarı yolda bırakmıştım.Açıkçası utandım biraz. Dedem elimi tuttu ve derin bir nefes aldı. Galiba son nefesleriydi,devam etti konuşmasına;Hayat bu işte dedi,’nefesi aldın veremedin olacak, bu kadar basit aslında.Bu yüzden hiç kimsenin kalbini kırma.Dünya bir şekilde dönüyor zaten,kalp kırmaya, birilerini üzmeye değmez’ dedi.Dedemin terlemeye başladığını gördüm ve göğsüm sıkılmaya başladı .Galiba Azrail ile aynı odadaydım. Dedem biraz daha müsade ister gibi bir bakış attı. Ardından bana baktı ve ‘Evladım,sana miras bırakmayı çok isterdim. Paralar, evler, arabalar… Ama hayatım boyunca hiç bunlara sahip olmayı istemedim, yani bir mülk sahibi olayım, pahalı arabalara bineyim diye düşünmedim.Bunlara sahip olmak için yaşamak bir nevi hırsızlıktır. Madem insan olarak geldik bu dünyaya, insanca yaşamak gerekiyordu.Sevmek, özlemek ve hatta ölmek. Hepsi insanca olmalı. ‘dedi.Dedem Cahit Zarifoğlu’nu tanımazdı.Tanısa bu konuları çay içerek konuşabilirlerdi.Zira ikisi de’ insanca yaşamak’ konusunda hemfikir sayılırdı. Dedemin elleri titremeye başladı. Hafif utangaç bir yüz ifadesiyle birine bakarmış gibi çevirdi yüzünü.Sanırım bu onun son cümlesi olacaktı.”İlk defa ölüyorum, biraz tecrübesizim,özür dilerim.” dedi ve gözlerini kapadı. Evet, dedemin son cümlesi buydu;Özür dilerim.
