Bazen sırf denemek için
Alırsın kalemi, kağıdı eline.
Bir şeyler çıkacağını umarak.
Bazen çıkar,bazen çıkmaz.
Ama kafayı takmazsın fazla.
Eninde sonunda, dökülür kelimeler.
Cümle olurlar sonra.
Faydasızca olsa da.
Motivasyonla alakalı.
Hipnotize gibi.
Bazen dalar gidersin.
Sayfalar dolusu belki.
Bazen de kağıda bakar, durursun öylece.
Herkes susar.
İçinde ki sesler bile.
Kafandan geçenleri bile.
Duyamazsın sonra.
Ve sonra uyur gidersin.
Uyandığında ise, koskoca bir biftek yemiş gibi.
Sadece susarsın.
Deliler gibi.
Nehire atlamak istersin.
Kana kana su içmek için.
Sonra saati görür ve işe geç kaldığını fark edersin.
Ya da bir işin olmadığını.
Olsaydı bile kovulurdun.
Çok sürmezdi kölelik.
Bazen şiir ile başlarsın.
Sonra başka yöne sapar.
Ve biraz daha odaklanırsan.
Roman olur.
Kim bilir.
Önemli olan bir yerden başlamak.
Sonra alışkanlık olur.
Yazmak.
Kalem ve kağıdı ayırma yanından.
İbrahim Batuhan TÜTER
