Gözlerinde, kaygının son baharında bir buruk yaprağım
Fütursuzca ay misali yansıtmışsın buruk hüznünü
Gecelerime indin bir demet huzurla
Unut,unut ki kirpiklerinde asılayım.
İlk aşkın şarabından, tek yudumla sarhoş olduğumdan beri her gece uykumu kaybettim.İlk zamanlar taze olan bir kaç his bir süre sonra akıntıya kapılıp yerini bir kayada parçalanan umutlara bıraktı.Şehveti gören gözlerim acıyla sulandı.Terkedilmişliğin yığınları sırtımda derin bir hayal kırıklığı bıraktı.Ben onu sevdiğimde o benim kadar çocuk değildi.Avuçlarım kayboluyor gözlerim ve dudaklarımda ne varsa içtenlikle ona bahşediliyordu.O zamanlar bu hayatın bir lütfuydu kırık kalemime.Köklerimi onun topraklarına bereketle ve güvenle salmıştım.Unutmuşum.Her şey ilk kez tadıldığında güzeldi.Alışılan hiç bir sevincin, tazeliğini hayatın donduruculuğun da dahi koruyamadığını unutmuşum.Aynı kahkahaya içtiğimiz sabahlara aynı göz yaşıyla uyanamadık.Bizi ayıran buydu kalplerimizi birleştiren her şey hayatın girdabında bizi kaybediyordu.Söylemek istediğim tüm hissi yuttum.Geceleri rüzgarın ıslığı eşliğinde verdiğim zararı düşündüm.Kaybettiklerimi ve cesetlerimi.Birini daha öldüremezdim.Nefretimle birini daha saramazdım.Uzaklaştım.Ondan ve diğerlerinden.Böylesi daha iyi dedim kendime.Anlatmak istedim ama boynuma nefret çanlarını astılar.Korumak isteğim herkesin nefretini böyle kazandım.Bileğimi tuttular kendilerine çektiler ve sen gerçekten hastasın dediler.İncindim ama gülümseye devam ederek uzaklaştım.
İnsan kendine zarar verdiğinde acıtacak başka bir noktası kalmayınca bu hırs etrafını kalkan olarak çevirir.Ulaşmak isteyen herkes bu kalkanda parçalanır ve böylelikle insan yalnız kalır.Bunun tek çözümü iyileşmektir.Ama yalnızlığa mahkum olan hiç bir beden hayatın şifasını üzerine giymeye hak kazanamaz.Bu kalkanları yıkmak geçmişi unutmak ve ayrı bir rafa kaldırmakla olur.Bu hayat oyunun ta kendisidir.Bir süre sonra yalnızlığın ıslığı dudaklarına kenetlenir ve derin bir nefret kuyusuna atılırsın.Ona zarar vermek istemedim.Çünkü ben seviyordum o yaşıyordu.Onu da yok etmek istemedim.Tek tadımlık aldığım duygularımı ellerine bıraktım ve gittim.O bunu anlamayacaktı.Hala hasta ve zavallı olduğumu düşünüyordu.Bilmiyordu ben böyle iyileşiyordum.Kimsenin hayatına boyamı sıçratmak istemedim.Çünkü göz yaşlarım başka bir çehrede süzülemezdi.Krallığını sürdürdüğüm bütün duygulardan sürgün ettiğim insanlar için bir mum yaktım.Nefret buzları erisin ve yerini sıcak bir zamanın yankılarına bıraksın diye.
Beni unut.Ben seni her hatırladığımda hissetmiyorum.
Beni unut.Unut ki kirpiklerinde asılayım.
İdamım göz yaşlarını unuttursun.
Beni unut.
