düz kelimelerden geçmişliğimin ayazında tutuldum ben bu sıtmaya!
kendini bilmez
satır satır damlayan, terlerimin ıslaklığıydı
yalanlarımı yıkayan.
üşüdüğümdeyse
titrekti senden geçişim öyle ki kendiminkinden biraz fazlaca!
gelişimin geç olmuşluğuydu,
gidişinin çabuklaşmasına bahane.
sandık sandık huzursuzluklarımdan bulaşmış olmalı,
ruhunun lekesi…
bahanelerin çoğaltırken kusursuzluğunu,
kaybedişler bir bir ciğerimin ucuna kondu
ucu dağlı bir kuştu geçişim
kırıklığı sızım sızım sevdalanan…
LAHZEN
*** *** ***
