Ne kadar unutsam o kadar hatırlıyorum seni şu sıralar.
Ne kadar uzaklaşsam o kadar yaklaşıyorum.
Şu deniz diyorum;
Nereye varır öteki ucu?
Ne kadar farklıdır senden?
Senden farklılaştıkça sana benziyorum.
Vapurla karşıdan karşıya geçiyorum mesela,
En üst katında,
Malum Ankara ayazına benzer yüzünde biten rüzgar,
Seni hatırlatır bana.
Ben vapur, sen karşısı oluyorsun birdenbire,
Yine sana geliyorum.
Sokakta bağırışmalar duyuyorum
Çığlıklar, kahkahalar, ayak sesleri…
Kimi içimde, kimi büsbütün uzakta benden,
Hepsi birleşiyor,
Bir seni duyuyorum.
Ahmet Abi diyorum;
Ben nasıl giderim benden?
Ahmet Abi dönüyor bana yıldızların altında,
Tüm sarhoşluğuyla: “Evlat” diyor,
“Aşk gelme işidir,
Dalgalar seni döne dolaşa başa getirir.”
Ben dönüyorum,
Dolaşıyorum…
Yine büsbütün sen oluyorum.
Nur Uzundikme
