Kayıt Ol
Ara 19, 2014
1238 Views
0 0

Ne Hissettiysem O Aslında…

Written by

 

528083_444040615640123_1533041916_n

Benden bağımsız bir şeyler oluyor şu son günlerde. Hikayenin baş kahramanı ben olmasaydım şayet, ruhumu saran o kasveti yok edebilirdim belki.

Boğazıma kadar sarmaşıklar dolanmış gibi. Ellerimi dahi kıpırdatamıyordum. Yaşamak için daha iyi sebepler bulamıyordum mesela. Yeri geliyor, doğan güneşe bile sitem ediyordum. Günlerin öylece kendi kendine geçmesini; ama hep gecede durmasını bekliyordum bir camın ardından. 

Aman bana hiçbir şey dokunmasın. Bir yaram varsa da merhemi Kaf Dağı’nın ardında olsun. Eğer bir yaram varsa şayet, bırakın da iyileşmesin.


 Bir camın kenarından sessizce bakıyorum ve geçmesini bekliyorum… Öyle diliyorum. Lakin yüreğimin ortasında filizlenen o kadar sebepsiz acılar var ki, sanki bu fırtına hiç dinmeyecek ve beni yok edecek. Belki de korkuyorum. Korkuyorum çünkü; kontrol edebildiğim hiçbir duygum yok. Ben yokum! Sanki hiç var olmamışım. İnsanın neyinin olduğunu bilmemesi, insanın kendini bilememesi, kendine çare bulamaması ne kadar kötü bir duyguymuş bunu gördüm.



Bir duman tütüyor içimden dışarıya doğru. Sana bakıyorum, sen de öylesin. Belki içimize biraz yağmurlar yağdırabilseydik, o rengarenk gökkuşağını seyretmemiz yakın olacaktı. Olmadı. Bir türlü yapamadık. Bizi ne mutlu edebilecek inan hiçbir fikrim yok. Senin de öyle olmalı…


Suskunluklar da çare değil, avaz avaz bağırışlar da… Bazı sabahlar odamın içine sızıveren güneşe gülümsüyorum o kadar. Birkaç gün önce, yine uyuyamadığım bir gecenin sabahında kendimi güneşi takip ederken buldum. Gökyüzüne doğru çevirdim kafamı, hafif kısık gözlerle seyrettim beni ayağına çağıran o ilahi ışığı. Bir gökyüzüne baktım sonra, bir de yanı başımdaki denize… İçimden sordum neden böyle diye. Bana bir çare bulmasını umdum ondan. Sustu. Bir sigara yaktım. O yandıkça sanki ben de yandım. Nerede olsam daha mutlu olurdum sorusuna yine bir cevap alamadım.


Daha önceleri kendimle konuşma fırsatını çokça yakalamıştım. Bu sefer olmadı… Gitsem mutlu olabilirdim. Fakat nereye? Nereye gidebilirdim ki? Nereye gitsem bu yüreğimdeki fazlalık da benimle gelecekti. Sahi o da benimle gelecek miydi? Belki de gelmezdi. Belki o burada kalır, ben gidiverirdim kafamın estiği yere. 


Sahi bir kafam var mıydı?


Biri benim var olduğumu bana hatırlatabilir mi lütfen?


İnsanlar yürüyüp gidiyor, hayat akıp geçiyor şu pencerenin ardından. Halimden memnun olmasaydım şayet, ben de yürüyüp giderdim. Peki ben halimden memnunsam, size bu yazıyı yazan o halinden hoşnutsuz da kim?

Article Tags:
· · ·
Article Categories:
Psikoloji

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.