insan beklerken nefes almaz,
yutkunurmuş sadece
ne nefes ne yutkunma..
geriye kalan,
bir yığın fikir,
karmakarışık duygular,
çözülemeyen anlamlar
ilerlediğini sanıp
geriye doğru gitmeler,
hatta yerinde saymalar,
zamanın sınırı varken
an’ın durması
kafanın içindeki sonsuzluğu
yorulursun,yorulamazsın
herkes gibi
kendin kadar
var-yok arasında
“gerçek” kavramını
tanımlayamazsın
yaşadıkların,
gördüklerin,
bildiklerin,
ya olamadıkların
hangisi gerçek?
hiçbiri..
hepsi..
yoksa kalbinin alabildiği kadarı mı?
biz,yani ruhumuz
hissettiklerimiz kadar değil miyiz?
uyursun,uyanırsın,uyursun uyanırsın
kelimeler, kelimeler, kelimeler..
anlam, anlam, anlam..
Olmadı,
nasıl gösterelim ?
