Kayıt Ol
Eyl 23, 2015
1366 Views
0 0

Otobiyografi –

Written by

OTOBİYOGRAFİ

 

 

1997’nin bir’inde

sonbaharın, yaprak dökmeyen

ağacının yağmur kokmayan toprağa;

düşen ikinci yaprağıydım.

 

Evimizdeki kederler tavandan

Damlaya damlaya ben, ben oldum,

taştım kendime, kendimde boğuldum.

hayat buymuş, böyle buğuluymuş

ben anlık bir yanılgıyken, kandırılmışım.

 

gözüm, gözüm mü?

gece karamsarlığında yazılmış bir şiir

fakat karalanmış, gecenin siyahıyla

tıpkı kaderimin yazıldığı gibi bir şiir.

 

Öldüm, yeryüzüne düşmeyen cemre’nin gözyaşında

Büyüdüm, cananın acıya doğum sancısı çektiği kucakta

 

Onyedi’mde tattım toprağın her tadını

sevemedim ezelden ötede

toprak ananın kızını…

Aşk namına, aşkın namını da taşıdım

Şerefsizliğin, yoksunluğunu da,

adını da kendime yakıştırmıştım

kara kaderimi, karalattım

karaladım

yolumu yarıladım.

 

 

3 yaşındayken anne diyebilmişim,

13’ümde anam anam feryadıyla

Babamın, beşkardeşiyle tanışmıştım.

Babama iki karışlık hayatımı, karışlattım.

Unutamam dediğim ne kızları sevdim

Bir Mevlana, bir evliya gerçekten sevmiş

Okudum

Kandım

Yazdım

kandırdım benliğimi

Mecnun değildim belki, onun hayal gücüydüm.

 

Neyi sevdin,

Neyi bildin

Diye de soranlar olmaz ya olursa.

İkiden bir çıkınca yarım ediyormuş

Asla söyleyemedim, saçmaladım da

Bazen saçmalamaca bilen kadınlar tanıdım

Hepsine firâk-ı tattırdım…

 

Asla söylemem de haykırasım gelir

Bir sel olur gözyaşım,

sönmüş bir volkanla yaşıttır,

gönül yaşım.

Susmayan gökyüzü olur, yeryüzünü çamur ederdim.

Etrafımdaki herkesi uzaya göndermek tek emelim.

15’inci yaş günümdeki, dileğimi gerçekleştirirdim.

15’imde geç gelmiş gibiydi kendime hediye ettiğim

-yalnızlığım.

Şu güne kadar hiç doğum günü pastası da kesmedim.

 

 

 

 

Yaradan, insan sevdiğini kaybedip

baki sevgisini, bulması için

yaratmış.

 

Bense ilk kendimi, sevmişim

ikincisinde yar’dan kaybediyorum.

Şeytan’ın gözyaşından demledim,

hayatımı

Sunmuşluğum, cehennemin ateşinden çalıp yanardönerli tabakta

Yaradan’a yaralarımı…

Bilmem yaradan nerelere kadar,

Kaderimi tek renk bir kalemle karalamış.

Ki aslında;

Şans her kimse, huzur nerde

kiminleyse

hep,

hep bir inzivaya ihtiyaç duydum onlarla birlikte.

 

İkisininde arka bahçesinde,

ölü ağaçlar ile

yaşamımı soludum.

umutla yok oldum,

zamanla soldum.


 fe41b191766c4765431142780ad1a082-ld

Uğur Mumcu Yalçın

Kendi fıtratında anarşik bir şairdir...
Avatar

Latest posts by Uğur Mumcu Yalçın (see all)

Article Categories:
Şiir

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.