Tam mutluluğu buldum da kaybettim gibisinden Şunu da atlattım mı rahata kavuşurum elbet gibisinden Ucundan tuttum umutların hep, kimine kesin kez verdim Kimine yüzde bilmem kaçlık belkisindenGibisinden soluyorum nefesi Hep…

Şehirde geziyorum Bulutlar uçan balonları beklemekte Balonlarsa gökyüzüne savrulmayı İlerliyorum gözlerim gökyüzünde On beş buçuk adım sonra Eminönü Etrafımda buram buram insan kokusu Düşlüyorum seni sessizce Etrafımda ise yüzlerce insanın…

Alevsiz yandı sevgi terk edilen anılarda Kül bırakmadı bu güne vazgeçilen dünlerden Boşlukta bir şarkı kaldı geriye… Uzayıp giden… Griye döndü renkler açılmamış goncalarda Tersine aktı sular zamanın pençesinde Ayak…

Sensiz olmak diyecektim Mavisiz bir gökyüzü kadar Topraksız karınca yuvaları kadar Annesiz yetimhane çocukları kadar Damlasız berrak sular kadar Sokaksız soğuk,ürkek,tedirgin Dilenci elleri kadar Acıtıcıydı diyecektim Gözlerim sensiz boş kaldırımlara…

Seninle konuşmak , ne kadar zor olabilir ki Yanından geçerken ufak bir “merhaba” Sana küçücük bir “Nasılsın” demek Ne kadar zor olabilir   Geçip karşına “Seni Seviyorum” demek Herşeye herkese…

Elime kalemimi ilk alışım. İlk sözlerim,ilk kelimelerim. Aynı sen gibi buda ilkim Senle başladım hayata Sende öğrendim ben herşeyi Aşkı…Mutluluğu…Sevgiyi Yine ilk sende öğrendim Ayrılığı…Hüznü Ve yalnızlığı,yalnızlık Alışırım mı sandın…