“Ne Cait Sıtkı Tarancı gibi korkabildim ölümden,
Ne Yahya Kemal gibi dönenleri bekleyebildim. .
Necip Fazıl misali düştüm kaldırımlara..
Orhan Veli’cesine anlatamadım derdimi..
Ahmet muhip gibi sevemedim belki ama Atilla İlhan gibi mecburum sana.
Faruk Nafiz Çamlıbel gibi han duvarlarında,
Peyami SAfa kadar yalnız,
Ahmet Hamdi kadar huzursuz,
Tarık Buğra gibi dönemeçte ve Hüseyin Nihal Atsız gibi davasından dönmeyen..”
