Beş buçuk bin yıl açmadım hiç perdemi,kapattım kendimi,adaletsizliğe…
çektim dünyadaki bütün yorganları başımın üzerine,düşündüm binlerce yıl çocuk katillerini,tecavüzcüleri,sosyopatları,komplekslerinin esiri olduğu için kadınlara sadistçe davrananları,kendini para için satmak zorunda kalan ruhları,binlerce ruhu ezerek sefalet basamaklarını tırmananları ve bundan mutluluk duyanları.
Sadece ölmek veya delirmek istedim,olmadı.
Beş buçuk bin yılın sonunda yine açtım perdemi aynı dünyaya.
Ne yemek ne su,tek istediğim bolca ot ve siyahi bir kadındı ve yıllarca sevişmek,ölene dek.
Sefalet çığlıkları
