ŞİİR HANIM

Ömrü hazirana değince

Gözlerinden bir sicim iner ipince.

Gönlünde toplar en kurak iklimleri.

Adımını atsa etraf gül bahçesi.

Çekindiği bir şeyler var belli.

Çölde savrulan kum tanesi gibi,

Suya hasret lâkin

Damlaya kalmamış güveni.

Bahçesinde çürümüş çiçekleri.

Nerede o eski iklimleri?

Şiir Hanım gözlerinden akan kelimeleri

Elinin tersine sildi.

Dolandı parmaklarına kelimeler.

Şiir Hanım şimdi tamamen bir şiirdi…